Iedere ochtend als ik wakker word…
lijkt het alsof mijn vertrouwde wereld is ingestort.
Ik kijk om me heen en denk dat ik nog droom…
ik tuur uit het raam naar die ene boom.
Die boom in mijn tuin die langzaam groeit…
ik zie kleine blaadjes, de wind die ermee stoeit.
Dan lijkt de wereld even stil te staan…
zodra ik mijn gedachten naar binnen laat gaan.
Ik droom over een wereld vol goede gezondheid…
en raak het nare gevoel even helemaal kwijt.
Er heerst liefde en een diep gevoel van rust…
de vogeltjes fluiten, de zon die mijn gezicht kust.
Dan word ik wakker en komt het besef…
ik mag niet naar buiten, de plek waar ik mensen tref.
Alleen voor boodschappen en voor mijn werk…
ik ben gelukkig niet de enige, dat maakt me sterk!
Ik sta hier niet alleen in, het raakt iedereen…
logisch dat het pijn doet, ik ben niet van steen.
Ik hou van mijn dierbaren en wil bij ze zijn…
hun liefde, steun en vreugde is juist nu zo fijn!
Ik heb ze in deze tijd zo hard nodig…
het samenzijn is nu echt niet overbodig.
Wel is het gevaarlijk en helemaal niet slim…
voor mij een reden waarom ik mijn pen in klim.
De gezondheid van alle mensen, die gaat voor…
hier schijt aan hebben, is waaraan ik me stoor.
Ik begrijp mijn & iedereens verlangen naar…
wees verstandig, alsjeblief help elkaar!
Nu even niet fysiek, gelukkig wel virtueel…
ik neem rust en ik doe zoveel mogelijk individueel.
Ik word gedwongen even stil te staan…
dit lijkt saai, al krijg ik wel veel dingen thuis gedaan.
Ik kan bellen, ik schrijf kaartjes en ik mediteer…
het ’thuis zijn’ en me vermaken, is waar ik van leer.
Samen voel ik me sterk, samen kan ik het aan…
samen kan ook op afstand, zo ver bij mij vandaan.
Ik geloof dat naast pijn, dit veel goeds gaat brengen…
wij bepalen samen of het kabinet dit moet verlengen.
Ik blijf thuis, accepteer het & geef me over aan…
het gekozen beleid en ik zorg dat ik rechtop blijf staan.
Ik kijk opnieuw naar die ene boom…
naar binnen kerend, ik voel dat ik weg droom.
Ik ben geduldig en her-ontdek het ‘verlangen naar’…
geen quick fix meer en daarmee klaar.
Nee, verlangen naar & geduldig wachten op…
wederontmoetingen en gezonde mensen op en top!
Ik geloof in de kracht van deze woorden…
en dat ze met liefde velen aanspoorden.
Samen zijn we sterk en kunnen we dit aan…
Ik neem mijn verantwoordelijkheid, kom je naast me staan?
