Gedichten voor dierbaren

Opgedragen aan Pepijn – rust in vrede
Voor José 

2,5 jaar geleden ben je heen gegaan…
En kwam ik terecht in een achtbaan.
Een achtbaan aan emoties en duizend vragen…
Dag en nacht piekeren zonder klagen.

Hoe, Waarom, potverdomme waarom jij?
De avond ervoor stond je nog aan mij zij…
Ik vroeg je niet weg te gaan.
En toch wilde jij.. en liet je me staan.

Wel beloofde je me thuis te komen…
Ik ging slapen en over jouw veilige thuiskomst dromen.
Ik voelde dat het je tijd was…
En toch voelde we ons allebei niet in onze sas. 

Je was goed voor alles en iedereen…
Je was niet wantrouwend en deed alles meteen.
Je deed het met liefde & plezier…
Samen met mensen zocht jij vertier. 

Wel hield je van spanning en zocht dit op…
Hier kreeg je dikwijls van mij over op je kop.
Je zocht de grenzen op en kende geen angst…
Jij was goudeerlijk, en dat duurt het langst. 

Je vertelde me alles en we deelden veel samen…
Lachen, gieren, brullen als we samen kwamen.
Samen stappen, naar het café…
Niets was te gek, ik ging wel met je mee.

We hadden niet altijd woorden nodig…
We begrepen elkaar, praten was vaak overbodig.
Lieve Pepijn je kende me door en door…
Jouw direct- en openheid, is wat ik mis hoor.

De laatste weken waren heel speciaal…
Een intens contact, we spraken dezelfde taal.
Je vader is er niet voor je geweest…
Hij was er niet en hield zich bedeesd.

Ik probeerde vader en moeder tegelijk te zijn…
Het ontbreken van een vaderrol deed me pijn.
Gelukkig ving peter / mijn tweede man dit later op…
Kregen jullie een hechte band, helemaal top!

Peter gaf jou wat ik je niet kon geven…
Jij was dankbaar met een lieve vader in je leven.
Toen Peter ziek pas, was jij er altijd…
Peter verloor deze vreselijke kankerstrijd. 

Samen waren wij sterk en redden het wel…
Tot op 14 februari 2013, toen ging de noodbel.
Ik mis je vreselijk, iedere dag…
Ik denk nog steeds aan de laatste keer dat ik je zag.

Ik ben trots op jou en je blijft voor altijd mijn zoon…
Mijn liefde voor jou en Nienke spannen de kroon.
Ik weet dat je daar bent, en ik ben hier…
Toch leef jij voort in mij en maak ik plezier.

Ik weet dat jij niet had gewild dat ik stil zou blijven staan…
Jij wilt dat ik gelukkig ben en ervoor blijf gaan.
Ik ben tegen zinloos geweld! 
Daarom heb ik mijn verhaal zo open verteld.